27 Eylül 2010 Pazartesi
your voice is my favourite sound
23 Eylül 2010 Perşembe
büyümek iyi mi kötü mü, bilemedim...

Nasıl değişiyor her şey?
Nasıl akıp gidiyor; bazen katılanı, bazen izleyeni bazen düğmesine basıp kapatanı oluyorsun.
Çoğaldığını zannederken geleceğin hatalarını inşa ettiğini bilemediğin zamanlarına bakıp şimdinin dinginliğine, güvenine sarılıyorsun.
Ara ara dönüp kendine bakıyorsun çevrene baktığından daha çok çünkü insan en çok kendi içine sinmeli, aksi koca bir kandırmaca.
Şimdinde yanında olmayanlara şükrediyorsun bazen, bazılarını özlüyorsun, bazılarına keşke bazılarına iyi ki diyorsun; olanlar ve olmayanlarla geldiğin noktadasın bugün.
Daha az anlatıyor buluyorsun kendini, yıllarca savunduğunun tam aksini buluyorsun da en çok sen öğreniyorsun. Az olsun öz olsun, gerçek kalsın yalan gitsin istiyorsun. Yalanı tanır hale geliyorsun eski herkes iyi her şey güzel tavrın yerini sonsuz bir temkine bırakıyor.
Büyüyorsun işte başka bir şey değil.
12 Eylül 2010 Pazar
Kendi kendisinin katili olan bir milletin ferdi olmak; işte bu bizim yaşadığımız!
29 Temmuz 2010 Perşembe
Erkek adamın romantizmle işi olmaz :)
23 Haziran 2010 Çarşamba
Geldin mi? Geldiiimmm...
7 Nisan 2010 Çarşamba
soru-cevap
29 Mart 2010 Pazartesi
It all begins with a choice...

Her karar bir tercihtir... Her tercih iyiye ya da kötüye gebedir... En başından bilmediğimiz... Her tercih sahibine yüktür... Taşımasını bilmek gerekir... Taşımaktan mutlu olmak, keyif almak gerekir... Aldığı her karar insanın ta kendisidir çünkü... İyidir ve kötüdür... Çünkü insan hem iyidir hem kötü...
Her karar bir yoldur, ya tek başına yürünen ya da el verdiğin birilerine... Beraber olduğun... Ummadığın güzelliklerle karşılaştığın, şaşırdığın... Emin olmadığın sonra iyiki dediğindir... Her tercih aslında içinde hep umarımları saklayandır... İyileri gördükçe taçlandığın.... Güne huzurla başladığın, kendikendine uyandığın, mutlu kalktığındır... Yüreğine bahar gelmesidir bazı kararlar; o griliği silip atması derin nefesler vermesidir... Bazı kararlar sihirli bir kutudur, hokus pokustur... Herkeste olsundur...
:)))
17 Mart 2010 Çarşamba
yokluk...

Doğum-Ölüm... Siyah-Beyaz... Var-yok...
Çaresizce kabulleniş anın donmasını, sonrasının hiçbir zaman aynı olmayacağını... Doğumgününde aklına gelmesi vefat eden bir arkadaşın... O güne dönmek, tekrar etmek... Hatırlamak, tazelemek... Fotoğraflarına, görüntülerine bakmak... Hala silemediğin telefon numarasını çevirsen sanki onun sesi gelecekmiş gibi hissetmek... O numarayı hiç ama hiç silemeyeceğini adın gibi bilmek...
Eksilenlere rağmen devam ettiğini görmek hayatın... Buna sevinmek mi gerekir üzülmek mi bilememek... Alışmak acı geliyor bazen... Yokluklara...
En büyük öğreti, en büyük ders ve tek gerçek benim lügatımda ölüm... Karşısında her şeyin anlamsızlaştığı... Düşündüğümde kırgınlıklarıma kızdığım, kırdıklarıma hayıflandığım... Sonra içine gömülüp hayatın hepsini bir bir unutup yine kırdığım yine kırıldığım...
Bu bilinçle yaşayıp hep değer bilemez mi insan hep değer bilemez miyim ben...
