Biri girer hayatına... Önce selamlaştığın olur... Sonra arkadaşın... Dostun sonra... Ev arkadaşın... bir bakmışsın kardeşin... Kendin için istediklerinden ötesini istersin onun için... Mutluluğu mutluluğun olur... Nazarlardan korunsun diye maşallahlar biriktirirsin, en batıl inançlarını giyinir sakın sakın dersin... Kıyamazsın can kırıklarına, gözyaşına katlanamazsın... Seni üzenlere kızamazken onu üzenlerden nefret edersin... Sen belki de en çok kendi kırgınlıklarında sırf bu yüzden kendine en yakın arkadaşınmış gibi davranmak istersin... Yapamazsın o ayrı... Kendinden çok değerini bilirsin dostlarının, kardeşim dediğin hayat güzelleştiricilerinin...18 in de tanıdığın 26 olur, büyür, gelinlik kız olur :) kırmızı bir kurdelenin ucunda salınan iki halkanın biri onun olur diğeri ona ait prensin... Bir bakmışsın giyinmiş kuşanmış Ati’nin nişanında bulmuşsun kendini... Kendinle birlikte onca güzel insanı... Hepsi dost hepsi soru işaretsiz hepsi birbirinden müthiş onca güzel insanı...
Çok güzeldi dün gece... Çok güzeldi Ati; biz çok güzeldik... Fiziksel anlamda değil bu... Dostluk anlamında, hissedilenler anlamında... İnsanın dostlarını içine sokası geliyor; sıkı sıkı sarası... o kadar içten ki hissedilenler, o kadar gerçek ki herkes... Askerden izin alıp gelen, babasını kendisini çıkartmak için şehir değiştirmeye ikna eden, risk alıp olması gerektiği şehirde değil Yalova’da olan Rıdvan belki de bunun en büyük örneği... Gözleri boşuna dolu dolu olmuyor bunca insanın, geriye dönüp baktığımda mutlulukları mutluluklarım, üzüntüleri benim derdim olanların gerçekliği duruyor dimdik karşımda... O kadar içten ki hissedilenler Ati mutlu çok mutlu diye herkes ayrı ayrı mutlu oldu... İçinden kocaman dilekler tuttu... Allah tamamına erdirsinlere bir ömür çok mutlu olun e mi leri ekledi...
Ati nişanlandı 29 Mart’ta... 29 Mart’ta ben anladım ki yaşadığım son sekiz yılın en gerçek kısmı, en samimi, en ben tarafı bu dostlukmuş... İnsan bunun varlığını bilince, görünce daha doğrusu, derin bir oh çekiyor hayata karşı...
